ドジッ娘メイド　フブキたん

เอ็กตร้าบอส รูปร่างของคนซึ่งเป็นนิรันดร์

ฟุจิวาระ โนะ โมโคว์ (น้องสาวสีแดงแห่งฟูจิวาระ)
藤原 妹紅（ふじわらのもこう）
　Huziwara no Mokou

ชนิด : มนุษย์
ความสามารถ : ความสามารถในการไม่แก่ไม่ตาย

มนุษย์ที่ได้กินยาอายุวัฒนะ(蓬莱の薬)、และได้มีชีวิตอยู่ตลอดมา。

　　อดีตนานมาแล้ว、สมัยที่ยังไม่ได้เป็นผู้ที่ไม่แก่ไม่ตาย、เธอนั้นเป็นลูกสาวที่เกิดจากพ่อที่เป็นขุนนาง。
　　เพียงแต่ว่าการมีตัวตนอันนั้นได้ถูกซ่อนไว้เสีย、กล่าวคือ ไม่ได้เป็นลูกที่อยากให้เกิดมาสักเท่าไรนั้นเอง。
ในช่วงเวลาแบบนั้น ก็มีวันหนึ่ง、ตัวพ่อนั้นได้ไปขอแต่งงานกับหญิงสาวที่มีฐานะต่ำต้อยกว่า、

เรื่องที่ว่าปริศนาแสนเข็ญได้ถูกเอ่ยออกมา ยังก่อให้เกิดความอับอายนั้นก็ได้มีขึ้น。

หญิงสาวนั้นหรือก็คือคากุยะ。

　　จากนั้นเป็นต้นมา、ตัวเธอที่ยังเด็กก็ได้มองคากุยะเป็นศัตรูมาโดยตลอด。

ช่วงที่คากุยะจะกลับไปดวงจันทร์นั้นเอง、ก็คิดไว้ว่าไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็อยากจะตอบโต้ให้ได้。

ทว่า、เรื่องที่จะเข้าไปประชิดไกล้นั้นไม่อาจที่จะทำได้。ในที่สุดก็ถูกชิงหนีจากไปก่อนแต่กระนั้น、

อย่างน้อยสิ่งที่คากุยะได้ทิ้งเอาไว้ที่เรียกว่า　「โถแห่งโอสถ」นั้น ก็ได้คิดว่าจะไปชิงเอามา 。

　　แต่ว่าผู้คนที่ได้โถมาอยู่ในมือนั้นจะอย่างไรก็ไม่ทราบ、

รู้สึกจะเอาโถนั้นไปทิ้งที่ภูเขา และก็เพราะเหตุนั้นเอง、

จากที่แห่งนั้นโถที่เล็งเอาไว้จึงสามารถช่วงชิงมาได้สำเร็จ。

ยาที่ถูกใส่อยู่ในโถอันนั้นก็คือ、ยาอายุวัฒนะ(蓬莱の薬)。
　　และตั้งแต่ช่วงเวลานี้เป็นต้นไป、ก็ไม่ปรากฎว่ามีผู้ที่ได้พบเห็นร่างของเธออีก。

　　คนที่ไม่เติบโตขึ้น การจะอาศัยอยู่ในที่แห่งเดิมตลอดนั้นไม่สามารถที่จะทำได้。

ต้องเดินทางจากที่หนึ่งสู่อีกที่หนึ่งและขณะที่ย้ายที่อยู่อาศัยไปก็ได้ใช้ชีวิตสืบต่อไปในเวลาเดียวกันด้วย。

ถึงจะกล่าวว่ามนุษย์นั้นไม่อาจอาจมีชีวิตอยู่ได้ด้วยตัวคนเดียวแต่、โมโคว์นั้นไม่มีวันตาย。

ถึงท้องจะร้อง、แต่ถ้าอดทนไว้ละก็ เจ็บปวดทรมานแต่ เรื่องจะตายนั้นไม่มี。

จนในที่สุด、　ก็ได้กลายเป็นการใช้ชีวิตแบบเงียบเชียบราวกับภูติผีภายในหุบเขาโดดเดี่ยวไร้ผู้คนไปเสีย。

　　จากนั้นช่วงเวลาหลายเดือนหลายปีได้ผ่านพ้นไป。

　　ในตอนนี้เอง、การเข่นฆ่ากันกับคากุยะก็ได้มีขึ้นเป็นประจำ。

ตอนที่เห็นร่างของคากุยะที่ในหุบเขาแห่งนี้เป็นครั้งแรกนั้นเกิดความประหลาดใจขึ้นมาจริงๆ

แต่นั่น、ก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่มีความสำคัญอะไร。

ที่ทำให้เกิดเป็นร่างกายนี้ คือยาอายุวัฒนะ(蓬莱の薬)นั้นเป็นของที่คากุยะทิ้งเอาไว้ก่อนจากไป。

บอกไว้ว่าจะกลับไปดวงจันทร์อะไรนี่ล่ะ、จะว่าไปควงจันทร์อะไรเนี่ยไม่มีทางที่จะกลับไปได้ตั้งแต่แรกแล้ว。

คากุยะเองก็ไม่ได้ย้ายที่อยู่ไปไหนเป็นเพียงแค่คนไร้ประโยชน์(ไม่มีความหมายอะไร)เท่านั้น。

อยู่ๆก็รู้สึกว่างเปล่า(ไร้ค่า)ขึ้นมารวดเร็วในทันที、
ที่แท้คากุยะเองก็เป็นคนประเภทเดียวกันหรอกรึ。

　　แม้กระทั่งตอนนี้เองก็ยังเกลียดชังคากุยะ。อีกทั้งคากุยะนั้นได้มาพยายามจะกำจัดฉันทิ้งไป。

ทว่า、เรื่องตายนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นได้。ช่างเป็นทุกๆวันที่สมบูรณ์ท่วมท้นอะไรเช่นนี้นะ。

ดินแดนซึ่งอยู่ภายในหุบเขาอันโดดเดี่ยวไร้ผู้คนแห่งนี้นั้น、คงเป็นสถานที่ที่นิรันดร์อย่างแท้จริงไม่ผิดแน่แท้。

　　ไอ้การที่มีชีวิตอยู่อะไรเนี่ยมันคงวิเศษมากกระมัง。

Text by ZUN

Burning translateby Chaos

เหมือนเดิมใครอ่านญี่ปุ่นได้ก็ควรจะไปอ่านต้นฉบับซะ แต่ระวังงง เหอๆ โดยเฉพาะอันนี้
โมโคว์คง เข้าใจว่าการเดินทางไปดวงจันทร์ไม่อาจทำได้ (คิดแบบมนุษย์ปกติ คือล่วงลงมานะเข้าใจ แต่ลอยกลับขึ้นไปไม่มีทาง) และเธอก็เกลียดชังคากุยะที่สนุกสนานกับการเอาแต่ใจจนทำลายชีวิตคนอื่น ทั้งๆที่มีคนคอยเอาอกเอาใจ ในขณะที่ตัวเธอไม่มีใครยอมรับ (โดยเฉพาะจากพ่อของเธอ) ...กระมัง

โมโคว์สมัยแรกๆยังดูเป็นเด็กๆ

เดิมทีแรกเริ่มโมโคว์ถูกวาดให้ดูเป็นเด็กสาวธรรมดาๆตามเนื้อเรื่องที่ZUNแต่ง(เพราะไม่แก่ไม่ตาย)แต่ต่อมาอิมเมจเริ่มเปลี่ยนเป็นทอมบอยขึ้นเรื่อยๆ

หลังๆเริ่มไม่เด็กละ หน้าคมอกแบนเข้มขึ้นเรื่อยๆ ล่าสุดกลายเป็นตาลุงเลยด้วยซ้ำ

เพราะอะไรนะเหรอก็ยัยนี่ไง

หลังๆยิ่งสาวขึ้นเรื่อยๆ