ドジッ娘メイド　フブキたん

○บอสเสตจ 5 มนุษย์แห่งสายลมที่ได้รับการสักการะ

　　東風谷　早苗（こちや　さなえ）
　　Kotiya Sanae
โคชิยะ ซานาเอะ (หุบเขาแห่งสายลมตะวันออก ทุ่งต้นอ่อน)

　　ชนิด：มนุษย์
　　อาชีพ：พรแห่งสายลม
　　ความสามารถ：ความสามารถในการบัลดาลให้เกิดปฎิหารย์

　　เป็นลูกหลานผู้สืบทอดศาสตร์ลับจากรุ่นสู่รุ่นเพียงคนเดียว。
　　ลักษณะนิสัยนั้นเอาจริงเอาจังอย่างมากแล้วก็、ได้มีความเชื่อมั่นในพลังของตนเองอยู่。บางครั้งบางคราว
　　ก็มีการเชื่อมั่นในพลังของตัวเองมากจนเกินไปอยู่เหมือนกัน。

　　แต่เดิมทีนั้น、รู้สึกว่าจะเป็นมนุษย์ผู้บูชาเทพแห่งสายลมอยู่หรอก、ด้วยศาสตร์ลับที่เปี่ยมด้วยความลับนั้นเอง
　　ขณะที่บรรดาลให้เกิดปฎิหารย์ให้เหล่าลมฝนตกลงมานั้น、ผู้คนรอบข้างก็ดูเหมือนว่ารู้สึกเกิด
　　ศรัทธาต่อตัวมนุษย์ที่ใช้ศาสตร์ลับนั้นขึ้นมา。

　　หรือก็คือ、ปฎิหารย์ที่เทพแห่งสายลมเป็นผู้บัลดาลให้เกิดนั้น、ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบมนุษย์ก็ได้
　　เริ่มเข้าใจผิดไปว่ามนุษย์เป็นผู้บัลดาลให้เกิดขึ้น。

　　ที่หนักกว่านั้น、พวกเธอเหล่ามนุษย์ที่จัดการกับศาสตร์ลับนั้นทั้งๆที่เป็นมนุษย์อยู่นั้นก็ได้รวบรวมศรัทธาไว้、
　　ก็กลายเป็นว่าได้รับทำหน้าที่ในระดับเดียวกับพระเจ้าเลย。นั่นก็คือ 現人神(อาราฮิโตะงามิ) เทพที่ปรากฎร่างเป็นคนนั่นเอง。

　　ซานาเอะนั้นตั้งแต่สมัยยังเด็ก、ปฎิหารย์ที่สืบทอดนอกจากวิธีปากสู่ปากไม่ได้ที่ถูกเรียกว่าศาสตร์ลับนั้นก็ได้สำเร็จ
　　เป็นขั้นมาสเตอร์แล้ว。ทั้งๆที่ยังเป็นเด็กอยู่ เธอที่สามารถเรียกปฎิหารย์ได้นั้น、ศรัทธาอันมหาศาล
　　ก็ได้ถูกรวบรวมมาไว้――ก็น่าจะเป็นเช่นนั้นอยู่หรอก。

　　ทว่า、โลกภายนอกนั้นก็ดูเหมือนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงขึ้น。แม้พระเจ้าที่เปี่ยมด้วยพลังแห่งเทพอันมากมายเอง
　　มนุษย์ผู้ซึ่งศรัทธากลับลดลงลดลงไปอย่างรวดเร็ว。แน่นอนว่า、ขณะที่ยังเป็นคนแต่ก็กลายเป็นเทพอย่าง
　　อาราฮิโตะงามิอะไรเนี่ย、จึงเป็นเรื่องที่ว่ามนุษย์ผู้ซึ่งศรัทธานั้นแทบจะไม่หลงเหลือมีอยู่เลย。

　　สำหรับซานาเอะนั้นถึงแม้จะไม่มีศรัทธาก็เถอะ、ก็สามารถที่จะใช้ชีวิตในฐานะมนุษย์ไปได้ดังนั้น
　　ปัญหาก็ไม่น่าจะมีอยู่ทว่า、พระเจ้าที่ซานาเอะสักการะอยู่、คานาโกะนั้นจะปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้。

　　พระเจ้านั้นถ้าศรัทธาสิ้นสูญไปพลังเองก็จะพลอยสูญสิ้นไปด้วย。พลังแห่งเทพก็ไม่สามารถปล่อยออกมาได้。
　　สำหรับเรื่องนั้นแล้วก็เสมือนกับเป็นการตายของเทพ。

　　คานาโกะได้ตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว。จะรวบรวมศรัทธาจากมนุษย์เนี่ยมันมีขีดจำกัดอยู่。จากนี้ต่อไปนั้น
　　เรื่องที่จะรวบรวมศรัทธาจากโยว์ไคด้วยเนี่ยถ้าไม่คิดเอาไว้บ้างคงจะไม่ได้การ、ตัดสินใจไปแบบนั้น。

　　ซานาเอะนั้นได้ฟังแผนการณ์เป็นขั้นเป็นตอนแล้วก็ตกใจ。ประเทศของเรานั้นตั้งแต่อดีต ก็ได้มีโลกที่เรียกว่า
　　『幻想郷』(เก็นโซเกียว) อยู่。กล่าวได้ว่าโลกที่ว่านั้นแม้ขณะนี้เองก็ยังคงดำรงอยู่อย่างเงียบเชียบ
　　เชียวล่ะ。สำหรับเก็นโซเกียวแล้วของที่สูญหายจากโลกภายนอก（กลายเป็นมายา）นั้นได้มารวมกันอยู่。
　　หรืออีกนัยหนึ่งศรัทธาที่มีต่อพระเจ้าเองก็、จะกลายมารวมกันอยู่ที่เก็นโซเกียวเนี่ยก็สามารถจะถูกคิดไปได้แบบนั้นเช่นกัน。
　　และนั่นเองคานาโกะนั้น、ก็เป็นเรื่องที่ได้พูดว่าจะย้ายกิจการศาลเจ้ามาอยู่ที่เก็นโซเกียวนั่นเอง。และก็ได้
　　ทำการลาจากจากโลกของมนุษย์。

　　การที่ต้องลาจากจากโลกของมนุษย์นั้นมันก็เกิดความหวาดกลัวอยู่หรอกแต่、นอกเหนือสิ่งอื่นใดคือสำหรับเธอ
　　ที่ถือครองพลังที่บัลดาลให้เกิดปฎิหารย์แล้ว、เรื่องที่จะได้ไปโลกแห่งปฎิหารย์นั้นเป็นเรื่องที่น่าสนุกเลยล่ะ。

　　เธอนั้นได้ดูถูกมนุษย์ของเก็นโซเกียวไปอย่างมาก。ถ้าสามารถข่มขู่ศาลเจ้าฮาคุเรย์ที่มีเพียงแห่งเดียวได้ละก็
　　ตัวเก็นโซเกียวเองนั้น、ก็จะกลายเป็นอย่างที่พวกตนต้องการ เป็นเรื่องที่คิดไปอะไรแบบนั้น。เธอนั้น
　　ได้ไปทำการข่มขู่ต่อเรย์มุ、และแล้ว ก็เป็นอย่างครั้งนี้ กล่าวคือผิดไปจากที่คาดกลับได้บทเรียนราคาแพง
　　มาแทนนั่นเอง。

　　มนุษย์ที่อาศัยอยู่ที่เก็นโซเกียวเนี่ย、มีปัญหายุ่งยากมากกว่าที่เธอคิด、แล้วก็
　　เรื่องที่ว่ามีพลังอยู่ด้วยเนี่ยเธอนั้นก็ถูกทำให้เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งเลยล่ะ。

　　สำหรับที่นี่แล้ว、เธอนั้นไม่ใช่ตัวตันที่พิเศษอีกต่อไป。
　　อาราฮิโตะงามิอะไรเนี่ยไม่ใช่แล้ว、เรื่องที่ว่ากลายเป็นแค่คนธรรมดาเนี่ยก็ได้รู้สึกตัวขึ้นมา。
　　เป็นเรื่องที่ว่า จากนี้ต่อไปนั้นไม่มีทางอื่นนอกจากใช้ชีวิตต่อไปอย่างปกติในฐานะของมนุษย์ของเก็นโซเกียวนั่นเอง。

Text by ZUN

Burned to Thai by Chaos

---

เอาล่ะ

ปิดไปอีกคดี.... ว่าเข้าไปนั่น

แปลคราวนี้ค่อนข้างเผาเอาการทีเดียว สำนวนอาจจะคงไว้ให้เหมือนต้นฉบับไม่ได้

และอาจจะอ่านแล้วติดขัดหลายส่วน แต่เนื่องจากเวลาไม่มีก็เอาแบบนี้แหละนะ

---

SPOIL

จะว่าไปต้นเหตุภาค 10 ก็คือการย้ายกิจการเข้ามาของคานาโกะนั่นเอง

แต่คนที่ทำให้มิโกะต้องออกบินก็คือ ซานาเอะเนี่ยแหละ

เพราะเธอเป็นคนที่มาบอกให้เรย์มุปิดกิจการ

พอมิโกะแสนเฉื่อยไม่สนโลกออกบินปุ๊ป แม่มดขาแจม แก่นกะโหลกร้าวก็ออกบินตาม

ภาคนี้มีเนื้อเรื่องย่อยตรงการปรากฎตัวของอายะด้วย ยาวใช้ได้

เมื่อเจอกับอายะก็จะได้รู้ว่าพระเจ้าที่เข้ามาใหม่(คานาโกะ)

มาเบ่งอำนาจก่อความเดือดร้อนให้เหล่าภูติ

จนพวกเทนกุกำลังรวมพลจะไปถล่มให้ราบอยู่แล้ว เผอิญมิโกะบินมาซะก่อน

เมื่ออายะสู้พอเป็นพิธีพอแล้วเธอก็จะกลับไปตอกใข่ใส่สีเอาตัวรอดให้พ้นจากการสอบสวนไป

จากนั้นเรย์มุก็ได้เจอกับซานาเอะ ที่จริงจังต่างกับเรย์มุเป็น 1P กับ 2P

พอมิโกะขาวแดงเอาชนะฟ้าขาวไ้ด้ ซานาเอะก็จะถามว่า

"ทำไมมีพลังขนาดนี้แล้วยังรวบรวมศรัทธามาไม่ได้อีกละ"

"เรื่องนั้นชั้นก็อยากรู้เหมือนกัน" มิโกะขาวแดงตอบแบบเหนื่อยหน่ายแล้วก็บินต่อไป

พอไปเจอคานาโกะ หลังจากเจรจาธุรกิจกันอยู่พัก

คานาโกะก็จะเทศนาว่า "ศาลเจ้าเนี่ยไม่ได้มีไว้สำหรับมิโกะหรอกนะ"

"มีไว้ให้พระเจ้าตะหาก"

ซึ่งอันนี้ก็นับว่าเป็นมุขที่ขำดี เพราะตั้งแต่รู้จักโทโฮมา ยังไม่เคยเห็นเรย์มุ

บูชาพระเจ้าสักกะองค์ คงลืมไปเรียบร้อยแล้วว่าศาลเจ้าเป็นที่อยู่ของพระเจ้า

(ถ้าจำไม่ผิด)
เมื่อเอาชนะคานาโกะได้เรย์มุก็จะเรียก นิโทริ, อายะ, ซานาเอะ แล้วก็คานาโกะ

มาสังสรรค์กระชับมิตร ที่ศาลเจ้า เป็นการลดความขัดแย้งกัน....

---

บ่นๆ....
อือ ภาคนี้สเปลมันคุ้นหน้าคุ้นตาหลายใบ
แต่ขอบอกเลยว่าสเปลของคานาโกะเนี่ย ไม่พริ้วจริงนี่ม่องง่ายๆเลย
ต่างจากภาค 8 ที่ใช้วิชามุดรูกระสุน ภาคนี้ต้องพริ้วสุดๆ

เสียดายภาคนี้ไม่มีเนื้อเรื่องลึกซึ้งแบบภาค 7-8 คงเพราะท่าน ZUN
จะเก็บไปใช้ในสงครามจันทราภาค 2 แหงๆ

พูดถึงแล้วก็นึกขึ้นได้....
จริงๆกังวลมาตั้งแต่ตอนประกาศนักเขียนแล้วน๊า
เพราะ อ.ท่านนั้นนอกจากวาด Y โทโฮแล้ว นอกนั้นดับสิ้นแบบไม่ได้เกิด
พอมาวาดแบบเนื้อหาเอื่อยๆเรื่อยๆเนี่ย ไม่รู้ว่ามันจะไหวมั้ย
ขนาด 3 ภูติกว่าจะเริ่มดูสนุกก็ต้องอ่านตามซะนาน

อือออ.... ไหนๆก็ได้โอกาสทำใจมาอู้ได้แล้ว พล่ามต่อซะเลย
จะว่า่ไปคนที่หันมาสนใจและวาดโทโฮนั้นมีเยอะขึ้นมาก
แต่อัตราเฉลี่ยของมืดกับไม่มืดยังเท่ากันเหมือนเดิมอยู่แฮะ 4 : 6
และนักวาดส่วนใหญ่ก็ยังคงไม่ได้ใช้นิสัยตามที่ท่าน ZUN เขียนไว้ตอนแรกเช่นเคย(ฮา)
กระทั่งความสามารถของตัวละครก็เช่นกัน ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดก็คือมาริสะนั่นเอง
เนื่องจากป้ายสรรพคุณเขียนไว้ว่า จอมเวทย์ธรรมดา
นักเขียนหลายท่านเลยเขียนให้เธอเป็นมนุษย์ที่พยาย๊าม~พยายามบากบั่นต่างๆนาๆ
เพื่อเอาชนะคู่ต่อสู้
แต่จริงๆแล้วมันน่าจะเป็นมุขของท่าน ZUN มากกว่า
เพราะถ้าตามอ่านจริงๆแล้วจะพบว่า ตอนที่เรมิเรียถามปาชูลี่เรื่องที่จะไปดวงจันทร์
พอ ปาเจตอบกลับมาว่าต้องใช้พลังงานมหาศาล
เรมิเรียก็บอกออกมาว่า งั้นก็ไปขอให้มาริสะช่วยสินะ
ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามาริสะนั้น ก็อยู่ในไฟลั่มเดียวกับเรย์มุและซาคุยะนั่นละ

ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ของตัวละครน่ะ ไม่ต้องพูดถึงเลย โม้กันมันส์สุดๆ


เอ้อ ก็ไม่ได้จะพูดว่าแบบนี้มันไม่ดีหรือแบบไหนมันดีกว่าหรอกนะ
เพียงแต่บางอันเล่มแล้วมันขัดๆน่ะ
แต่บางเล่มก็มันส์ได้ใจเลยแหละ :P

---

เอาละ ตามธรรมเนียม...ภาพตัวละครปิดท้าย

ภาพของซานาเอะยังหาที่ถูกใจไม่ค่อยได้แฮะ คงเพราะพึ่งจะเปิดตัวละมัง

ปล. ที่มาของภาพไม่รู้สักกะอันเพราะไปสูบต่อๆมาอีกทีขอรับ

---

เจอกันคราวหน้าเมื่อเจ้าของบล๊อคกลัวไม่ได้อู้ไม่กลัวตายเน่อ
โธ่่ๆๆๆๆ T-T

edit @ 9 Oct 2007 16:34:20 by chaos